E aventue de Pigneo. Stoia de na marioneta – Le avventure di Pinocchio. Storia di un burattino

— Caveme na cüiosità, pa, ma come mai tüti ‘sti scangiamenti? — i gh’ha adimandà Pignèo saotàndoghe ar còlo e dàndoghe di gran bazi.
— ‘Sto scangiamento ‘n ca nòstra l’è tüto mèito too — i ghe fa, diza Bepin.
— Perché mèito meo?…
— Perché quande i fanti da cativi i devento bravi i rièsso a fae deventae tüto bèo ‘n ca soa.
— E ‘r vècio Pignèo de legno ond’i se saà alogà?
— Èchelo la — i gh’ha arespòsto Bepin: e i gh’ha ‘nsegnà na gròssa marioneta arenbà a na carega, co’ a tèsta arezià da na parte, i brassi despendegà e e ganbe ‘ncrozà e cigà ‘n doa, che la paeva ‘n miàcolo che la podesse rèzesse ‘nt’i pe.
Pignèo i s’è rezià a miala e dòpo d’avela mià ‘n pò i fa, diza ‘nfra de lü, smangolàndosse:
— Com’a eo sborfo quand’a eo na marioneta! e com’a son felisse, aoa, d’èsse deventà ‘n fante a modin!… —